Bir çocuk vardı
tavuk yemeyi seven
ve kurtlardan çok korkan.
Bu çocuk uyudu ve bir rüya gördü.
- BASİT BİR ÖLÜM - Leo Tolstoy'un "İvan İlyiç'in ölümü" adlı eserinden.
Rüyasında ormanda mantar ararken konuşuyordu.
Aniden çalıların arasından bir kurt fırladı
ve çocuğa saldırdı.
Çocuk korktu ve ağlamaya başladı : "Ah, ah! Kurt beni yiyecek!"
Kurt : Dur, seni yemeyeceğim, seninle konuşmak istiyorum.
Ve o insan sesiyle konuşmaya başladı.
Kurt, "Sen beni yiyecek diye korkuyorsun." diye söyledi.
Peki sen ne yapıyorsun?
Tavukları seviyor musun?
- Evet. - Peki neden onları yiyorsun?
Sonuçta onlarda senin gibi yaşayan canlılar!
Git ve onların her sabah nasıl yakalandığına, mutfağa aşçıya nasıl getirildiğine, nasıl boyunlarının kesildiğine bak.
Annelerinin nasıl gıdakladığına bak! Bunu gördün mü ?
Çocuk : Hayır, görmedim!
Görmediysen, git ve gör. Ve şimdi seni yiyeceğim.
Sen böyle bir tavuksun ve seni yiyeceğim.
Ve çocuğun üzerine atladı, çocuk korktu ve bağırdı : Ah! Ah! Ah! Ve uyandı.
Ben...
Ben yanağında bir nokta olan
bir adamın ardında dar bir geçitten
odaya girdim. (nokta benim için korkunç görünüyordu)
Oda kasvetli..
temiz beyaz ve kare şeklindeydi.
Benim için ne kadar feci olduğunu hatırlıyorum.
Çünkü bu çok geri kafalıydı.
Perdeleri olan..
bir pencere vardı.
Kırmızı.
Dinlenin, efendim.
Ceketimi çıkardım.
Ve yatağa yattım.
Hafifçe uyukladım.
Aslında uykuya dalmak üzereyken uyandım.
Oda sessiz ve karanlıktı.
Tekrar uykuya dalmam imkansızdı.
Neden buraya geldim?
Nereye gidiyorum?
Nerede ve ne zamandır çalşıyorum?
Uzaktaki korkunç bir şeyden mi kaçıyorum?
Ve neden ondan kaçıyorum?
Ne saçma - dedim kendi kendime -
Neden af diliyorum?
Neden korkuyorum?
"Benden"
Ölümün sesi sessizce dedi.
"Buradayım"
Ürperdim.
Evet... Ölümden korkuyorum.
Gelmesinden.
O... işte burada.
Ama olmamalı!
Ölüm ise gerçekten beni beklemiyor!
O zaman orada hissettiklerim olamazdı, sonra korktum ama şimdi iyiyim.
Ölümün geldiğini hissettim ama bu ölüm olmamalıydı!
Yaşama hakkım varlığımın kökleri ve can atıyor -Ölüm gidiyor..
Ve bu iç karışıklık korkunç!
Korkudan sıyrılmaya çalıştım...
Yarım bir mum ve pirinç bir şamdan buldum ve yaktım.
Ama kırmızı mum ışığımnda, her şey bir işaret gibiydi :
burada hayat yok - burada sadece ölüm var.
Burada olmam için bir sebep düşünmeye başladım.
Ev için ödeme, hayatım - ama tüm bunlar önemini kaybediyordu.
Aynı zamanda her şey döndü.
Yatmam gerekiyordu...
...yatmam ve uyumam!
Yattım ve korkudan sıyrıldım...
...ve eski bir acıyı hissettim.. Böyle bir ızdırap, önce kusacak gibi hissettim, sadece - manevi olarak.
Tuhaf... korkunç...
Bu ölüm korkunç gibi görünebilir - ancak hayatı düşündüm...
...anlıyorsun, hayatta korkunç.
Her nasılsa ölüm ve hayat birleşti.
Bir şey çılgınca ruhumu parçaladı ve hızla geçip gitti.
Tekrar odaya döndüm.
...aynı korku...
kırmızı, beyaz, meydan...
...acı...
...acı kötü ve sıkıcı.
Sadece kendime gelen iyilik hissettim -
Sedece eşime karşı sessiz bir öfke hissettim ve bana doğru ne yaptığını...
...bana ne yapmıştı...
Tanrı? Söylediler - Tanrı...
Ve bir nokta daha :
hiç bir şekilde bu ölüm kaygısını anlamayacağım.
Hayatımı eşyalarla yaşadım,
ve eşyaların kötülüklerinin daha fazla olduğuna inanıyorum.
Gerçekten! Mutlu musun?
Elbette mutluyum.
Mutluyum, çünkü kendime ulaşılmaz engeller ve ulaşılmaz görevler koymadım.
Her zaman kendime acil ve uygulanabilir görevler seçtim.
Ve onların yerine mutluyum.
Bileceğiniz üzere, resmi çalışmanın belirli bazı eksiklikleri vardır.
Ancak acının benim benlik saygıma zarar verdiğini inkar etmeyeceğim.
Ama benim yolum.
Doğrusu istediğim kasabada bugünkü konumumu almıştır.
Bu ailem ve çocuklarım için en iyisi!
Bu küpe benim ihtiyaçlarımı karşılamak için yeterli değildir ama onları yükselteceğine inanıyorum.
Benim yerime faydalı olacağına inanıyorum.
Tevazu olmadan anlatacağım.
Burası bir kişi tarafından alınmış, ahlaki ve profesyonal kapasiteden uzak olabilir.
Kendimi övmüyorum ama işimde iyiyimdir,
Ben itibarlı ve önemli bir adamım.
Bedn genel sorularla ilgilenirim ama aşırı olanlarla değil.
Çünkü ben onların bana bağlı olmadan çözülebileceğine inanıyorum.
İstersen beni suçlayabilirsin, ama kesinlikle mutluyum.
Ne isteklerim var ne de korkularım!
Ölümden bile korkmam.
Her şeyi elde etmek için istekli aileleri,
...ben istemiyorum. Ölümü istemiyorum, ama bunlardan lorkmuyorum.
Kaçınılmaz korkun olamaz.
İvan İlyiç ölümünden 2 ay önce ölümü düşündüğünü söyledi.
Ama hastalığı ölümünden önce bu 2 ay süresince sona erdi.
Düşünceleri önemli ölçüde değişmişti.
...tak, tik-tak...
...tik-tak..
Hayır.
Sen kimsin - Sen nesin...
...Sen kimsin - Sen nesin...
Çay getirmemi ister misiniz?
Hayır.
Kanepeye taşınmak istemes misiniz, efendim?
Hayır, beni yalnız bırak.
- Ne istediniz, efendim? - Saatimi...
- 9:30. Yukarıdalar mı?
- Hayır, efendim, Vladimir İvanovich okula gitti. Praskovya Fedorovna'yı soruyorsanız uyandırmam için bana emir verdi.
- Öyle yapacak mısınız? - Hayır, gerek yok.
- Evet, bana biraz çay getir. Peter,...
- Bana ilaç ver.
- Her şey yolunda. Git ve bana biraz çay getir.
Oh, çay! Bu güzel. Oraya koy.
Yıkanmama yardım et ve temiz bir gömlek koy!
Kaldır bunu!
Gidebilirsin, Peter.
Nasıl da soğuk! Burada keskin bir ayaz var; kendimi sıcak tutmalıyım!
- Eh şimdi, nasılsın?
- Ağrı beni terketmiyor ve azalmıyor.
Sedece bir şey varsa...
Evet, hasta insanlar hep böyledir...
Burada yeterince sıcak olduğumu düşünüyorum.
Hatta Praskovya Fedorovna, özel olduğunu sıcaklıkta hiç bir hata bulamazsınız dedi.
Güzel şimdi... günaydın.
Bak seni nasıl sarmışlar!
Hadi soyunalım...
Öte yandan, lütfen...
İyi...
Nabız...
sonra...
Sırtüstü yatın, lütfen... gözler...
..dil...
iyi...
Nefes alın!
...derin nefes...
Evet, böyle!
Nefes alın!
Tekrar, tekrar...
Ellerini indir...
Peter, nasıl yaptın! Doktor burada, beni neden çağırmadın!
Merhaba, Mikhail Danilovich. Ne kadar oldu, bu şapşal, Peter, bana söylemedi.
- Şey, ne yapıldı? - Ah, ne...
Günaydın, Jean.
Sen beni dinlemiyor ve zamanında ilacını almıyorsun.
Her şeyden önce hiç şüphesiz kötü bir pozisyonda yatıyorsun. Üstelik ayakların yukarıda!
Hayal edebiliyor musun? Gerasim sordu. Bacaklarını tuttunuz mu diye?
Ne yapması gerekiyor? Senin onu affetmen için!
Jean...
Lütfen istediğin gibi olacak, ama bugün ünlü uzman Sikorski'yi gönderiyorum.
O seni inceleyecek ve Michael Danilovich ile istişarede bulunacak.
Lütfen herhangi bir itirazınız olmasın. Senin iyiliğin için yapıyorum.
Kaldıralım...rahat... heyecan yok!
Böbrek... hayır, kör bağırsak olduğunu düşünüyorum...böbrek...
Her hangi bir sebeple gidemezdim, ama kutu alınır,
ama kızımız gidiyor, yanı sıra Petrishchev ve onların yalnız gitmesi söz konusu olamaz..
Yalvarıyorum - ben uzaktayken doktorum emirlerini dinle!
Oh, Fedor Petrovich gelmek istiyor. Belki o, ya da Lisa?
Tamam.
Lisa! Fedor Petrovich!
Nasılsın, baba?
Lisa, dramatize etme!
Sen hiç Sarah Bernhardt'ı gördün mü?
Kimi?
Sarah Bernhardt.
Ah... hayır.
- Ya sen? - Evet, Adrienne Lecouvreur'da.
Gitme zamanı.
Gidelim, Vasya.
Peter!
Peter, oyun kağıtları ve biraz buz getir.
Bu da nedir?
- Evi istila eden fareler. - Şu pisliği gözümün önünden al! - Evet, efendim!
Gerasim'i çağır.
Evet, efendim.
Gidebilirsin, Gerasim, Bir süre ben kalacağım.
Hayır.
Git.
Ağrın var mı?
Her zaman aynı ağrı!
Biraz afyon al.
Bana ver...
- Defol, Gerasim. - Her şey yolunda, efendim. Bir süre burada kalacağım.
Hayır, çık git!
Oh, tanrım!
Tüm bunları neden yaptın?
Neden yaptında bana getirdin?
Neden, neden bana böyle korkunç eziyet ediyorsun?
Ben sana ne yaptım? Neden?
Oh, Tanrım!
İstediğin nedir?
İstediğin nedir? Acı değil...
yaşamak...
Yaşamak mı?
Nasıl?
Neden, eskisi gibi yaşamak -
iyi ve hoşça.
Daha önce yaşamış olduğum gibi?
İyi ve hoşça?
Bu ne anlama geliyor?
Neden? Neden?
Fas (kumaş) pahalı, ama kolay aşınmaz...
Fas...
..kolay aşınmaz..
...bir anlaşmazlık...
Evet, evet, bu konuda bir anlaşmazlık olmuştu.
Bu anlaşmazlık farklıydı ve fas farklı bir türdü, biz o zaman babamın portföyünü yırttık.
1, 5 oldu, hayır 6, ve biz cezalandırıldık ve annem bize biraz tatlı getirdi..
Yiyin!
...kuru erik. Bizim farklı bir buruş buruş Fransız eriği vardı... tuhaf bie lezzeti vardı
onların taşlarını emdiğimizde tükürüğümüz akardı...
Bu nedir? Ölüm olabilir mi?
Evet, bu ölüm.
Ama ben suçlu değilim! Neden bu ağrılar? Neden tüm bu korku?
Nedeni yok, sadece onlar.
Sesiz ol, oğlum, İvan!
- Yataktan inecek kadar güçlü müsün? - Evet, Peder.
Kutsal Tanrımız, her zaman, şimdi, sonsuza dek ve çağlardan çağlara.
Kutsal Tanrım, Kutsal Güç, Kutsal Ölümsüz, bize merhamet et.
Şanlı Babamız, Oğlu ve Kutsal Ruh, şimdi ve her zaman çağlardan çağlara bizi koru. Amen...
Babamız, cennetinde, kutsal adın bilinir Krallığın gelecek, senin iraden yeryüzünü..
cennet yapacak. Bugün bize gündelik ekmeğimizi ver, suçlarımızı bağışla, bize karşı suç işleyenleri bağışladığımız gibi.
Ve günaha karşı yol göster,kötü olandan bizi kurtar. Krallığında güç ve zafer..
Baba, Oğul ve Kutsal Ruh, şimdi ve her zaman ve çağlardan çağlara sürsün. Amen.
Bağışla bizi Tanrım, bağışla bizi Tanrım.. Bize merhamet et... bağışla bizi.
Efendimiz, Yüce İsa'nın..
insanlık için onun sevgi ve şükranları ile..
.. İvan ve tüm senin suçlularını affet!
Ve ben onun değersiz rahibi olarak, bana güç ver, bağışla..
ve ben de İvan'ın günahlarını affediyorum, Baba, Oğul ve Kutsal Ruh adına! Amen!
Tanrım, inanıyorum ve itiraf ediyorum,
sen gerçekten Mesih ve Yaşayan Tanrının Oğlusun.
Günahkarları kurtarmak için kim dünyaya geldi, ben onun şefiyim.
Ve ben bu saf vücudun ve bu kıymetli kanın..
..senin olduğuna inanıyorum.
Bu nedenle, sana dua ediyorum, bize merhamet et ve günahlarımızı affet.
gönüllü ve gönülsüz, kelime ve fiilde, bilerek ya da bilmeyerek.
Ve ben kınamadan Kutsal Gizemleri paylaşabilirim.
Günahlarımızın bağışlanması ve sonsuz yaşam için. Amen.
Tanrının uşağı, İvan, katılıyor.
Efendimizin tüm kutsal kan ve vücudu..
Tanrı ve Kurtarıcı Mesih İsa, günahlarımızı bağışla! Amen.
Tanrı seninle olsun.
Tebrikler. Yatabilirsin, oğlum!
Şan senin,Tanrım.
Size teşekkür ederim, Yüce Tanrım, beni, bir günahkarı reddetmedin..
Tanrı bizi korusun, Peder.
Yaşamak! Yaşamak istiyorum!
Tebrikler, hayatım.
Daha iyi hissediyorsun, değil mi?
Evet.
Defol! Defol ve beni yalnız bırak!
İstemiyorum.. İstemiyorum... İstemiyorum...
..İstemiyorum...
Onu uzaklaştırın!... onun için üzgünüm..
...senin için de...
...vazgeçmek...
Ne kadar iyi ve ne kadar basit!
Ve acı? Ona ne oldu?
Şey... Neredesin, ağrı?...
Ve ölüm... nerededir?
Yani ne varsa! Ne sevinç!
Bitti!
Ölüm bitti. Daha fazla yok!
Makineler - ne yapacak?
Telgraflar ve telefonlar - ne iletecek?
Okullar, üniversiteler, akademiler - ne öğretecek?
Meclisler - ne görüşecek?
Kitaplar, dergiler - ne bilgi yayacak?
Demiryollarında seyahat - nerede ve kime?
Milyonlarca kişinin toplandığı bir meydanda hangi güç onları bastıracak?
Sizin kelimelerle olsaydı, insan ırkı durma noktasında olurdu.
Ve neden insan ırkı devam etmelidir?
Neden? Çünkü aksi takdirde sen ve ben asla olmamış olurduk.
Ve neden varız ki?
Neden - yaşamak için!
Ve neden yaşıyoruz?
Hiçbir amaç yoksa, bizim sadece kendimize verilen hayat içinse..
o zaman yaşamamız için bir neden yoktur.
Ancak bir amaç varsa, o zaman hayatın durdurulma nedeni açıktır, bu amaç elde ettiğimizdir.
Peki... ne yapmalıyız?
Bilmiyorum.
Sen kimsin - sen nesin...
...sen kimsin - sen nesin...
Biz bu şekilde yaşayamayız,
böyle yaşamamalıyız..
böyle yaşamamalıyız.
Yapmamalıyız! Yapmamalıyız!
Bağışlayın! sevenlerin affetmesi gerekir...
Türkçe Altyazı : selami55